به محض روشن کردن موبایلم در فرودگاه پکن، متوجه شدم در چه فاجعه ای افتادم. امکان دسترسی به هیچ یکی از شبکه های اجتماعی مثل واتساپ، تلگرام، اینستاگرام و حتی موتور جستجوگر گوگل نبود.

همگی فیلتر بودند!

در چین با صرف هزینه ای بالغ بر میلیاردها دلار دیوار آتشین در شبکه اینترنت راه اندازی کرده اند. جایگزین آنها شبکه های جایگزین داخلی شده اند.

اما این شبکه ها هم توسط دو میلیون نفر کنترل و نظارت می شوند که تعدادشان از ارتش آزادیبخش چین هم بیشتر است.

همه شرکت ها و پلتفرم ها برای از دست ندادن مجوز شغلی با دستورهای صادر شده سانسور را اجرا کنند.

مردم چین به‌صورت کاملا شفاف می‌دانند که تمام رفتارهای‌شان توسط دولت شنود گسترده می‌شود؛ به همین دلیل دولت این اختیار را دارد که اکانت کاربران چینی را بدون توضیح مسدود کند. البته مردم چین نسبت به این مسئله اعتراضی ندارند و به‌راحتی پذیرفته‌اند که هر رفتارشان در شبکه‌های‌اجتماعی توسط حاکمیت چک می شود.

پلتفرمی در چین وجود دارد که به کاربرانش وام می‌دهد، اما اگر افرادی که وام دریافت کرده‌اند، در تاریخ مشخصی وام را پرداخت نکنند، مدیران آن شرکت به‌راحتی تهدید به انتشار عکس‌های خصوصی افراد می‌کنند و این کار نیز بارها رخ داده، اما به‌عنوان یک تخلف در این کشور، پلتفرم را مسدود نمی‌کنند؛ با وجودی که ناقض تمام مسائل اخلاقی است. به‌دلیل اینکه قانونی در دولت چین وجود دارد که شما می‌توانید به هر شکلی که می‌توانید، پول را از فرد بدهکار بگیرید؛ البته به‌جز کشتن!

همچنین کشور چین قانون دیگری وضع کرده به اسم «سیستم امتیازدهی اجتماعی». ماجرا از این قرار است که دولت می‌تواند امتیاز سیستم اجتماعی افراد جامعه را چک کند و اگر یک فرد ساکن در چین امتیاز قابل‌قبول اجتماعی کسب نکرده باشد، دولت می‌تواند آن فرد را از یکسری حقوق‌اجتماعی محروم کند. به‌طور مثال اگر فرد در «وی‌چت» صحبت سیاسی کند، از بسیاری حقوق‌اجتماعی محروم می‌شود. شاید برای بسیاری جالب باشد که بدانند چینی‌ها ازطریق «وی‌چت» خریدهای روزانه‌شان را انجام می‌دهند و اگر اکانت‌شان بسته شود، واقعا در زندگی روزمره به مشکل برمی‌خورند.

با این همه باید در نظر داشته باشیم که چین دومین اقتصاد دنیا را دارد و میلیاردها دلار هزینه فیلترینگ می کند.